Szkoła specjalna zmienia perspektywę na świat – wywiad z dr Pawłem Drobnikiem

Dzisiaj chciałabym porozmawiać z panem Pawłem Drobnikiem adiunktem AWFiS i od niedawna dyrektorem Zespołu Szkół Specjalnych nr 2 w Gdańsku. Pana Pawła miałam przyjemność poznać i wysłuchać przy okazji wydarzenia edukacyjnego Pomorski Hackaton Edukacyjny i właściwie to, to co mówił i ile serca w to wkładał zainspirowało mnie do poruszenia tak ważnego problemu jak szkoły specjalne tutaj, na moim blogu.

Ale przejdźmy do rozmowy:

Zdecydował się pan zostać dyrektorem szkoły specjalnej – to niesamowite wyzwanie. Co spowodowało podjęcie takiej decyzji?

Podejmując decyzje o starcie w konkursie na Dyrektora Zespołu Szkół Specjalnych nr 2 w Gdańsku, kierowałem się przede wszystkim chęcią stworzenia placówki nowoczesnej, która będzie w stanie zapewnić uczniom wszechstronny rozwój na miarę ich możliwości. Wcześniej pełniłem funkcję wicedyrektora Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr 8, pracowałem także w Przedszkolu Specjalnym nr 40, gdzie poznałem zarówno pracę z uczniem, jak i zadania wynikające z prowadzonego nadzoru pedagogicznego. Wpływ na moją drogę zawodową miał również mój tata, który przede mną przecierał ścieżkę związaną zarówno z pracą z dziećmi ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, jak i ze sferą organizacyjną w oświacie.

W jakim wieku są uczniowie i z jakimi problemami się borykają, zdrowotnymi i nie tylko?

Aktualnie w Zespole Szkół Specjalnych nr 2 w Gdańsku uczy się 93 uczniów z niepełnosprawnościami o szerokim spektrum. Kształcenie zawodowe w Branżowej Szkole Specjalnej I stopnia odbywa się w kierunku: introligator, kucharz, pracownik pomocniczy obsługi hotelowej (uczniowie z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim). Szkoła Specjalna Przysposabiająca do Pracy – przygotowuje młodzież do prac pomocniczych oraz do codziennego funkcjonowania w społeczeństwie (uczniowie z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym i znacznym). Nasi uczniowie to absolwenci gimnazjum. Nauka może trwać do ukończenia przez ucznia 24 roku życia. W naszej szkole uczą się również uczniowie ze sprzężoną niepełnosprawnością – MPD, z niedowidzeniem, z uszkodzoną ostrością słuchu, chorobami przewlekłymi, z autyzmem, z zaburzeniami psychicznymi oraz z niepełnosprawnością ruchową.

Ludzie, którzy mieli bliższy kontakt z osobami niepełnosprawnymi umysłowo mówią, że doznali zetknięcia się z ludźmi o szczerych i pozytywnych uczuciach, które zmieniły ich perspektywę patrzenia nawet na własne życie, czy spotkało pana coś takiego?

Praca z drugim człowiekiem wzbogaca nas, daje doświadczenie i uwrażliwia na jego potrzeby, które często różnią się od naszych. Uczniowie z niepełnosprawnością intelektualną to specyficzna grupa, którą charakteryzuje nieskrępowana otwartość i szczerość w okazywaniu uczuć i emocji. Mnie osobiście urzeka spontaniczność takich zachowań młodzieży i powstających dzięki temu niepowtarzalnych relacji. Ten pozytywny powiew świeżości sprawia, że atmosfera w szkole jest wyjątkowa. Przywiązanie uczniów, ich uśmiech i wdzięczność za poświęcony im czas i uwagę, motywują do dalszego działania. Są dla nauczyciela najbardziej wartościową nagrodą i zmieniają perspektywę patrzenia na świat, a także pomagają w pokonaniu trudności, które napotyka w życiu osobistym.

Czy mógłby pan opowiedzieć o zdarzeniach, które w szczególny sposób zapadły w pana pamięci?

Nigdy nie zapomnę zajęć na pływalni, które prowadziłem dla przedszkolaków i ich rodziców. Najpierw, poprzez zabawę, oswajałem dzieci z wodą, uczyłem prawidłowego oddychania, następnie wyławiania pierwszych krążków z dna basenu. Systematyczna praca przyniosła wymierne efekty, o czym przekonałem się wraz z całą społecznością przedszkola. Nasz „mały” bohater, Adaś, sześciolatek z zespołem Downa, nauczył się pływać oraz skakać na „główkę”,  pomimo lęku przed wodą. Postęp, którego dokonał na przestrzeni 2 lat zajęć, był wielką radością i powodem do dumy i wzruszenia dla jego rodziców i kadry pedagogicznej.

Szkolnictwo w Polsce jest niedofinansowane, obawiam, się, że placówki takie jak pana cierpią na jeszcze większe problemy finansowe, bo i potrzeb jest więcej, Czy mógłby pan coś o tym powiedzieć?

Każda placówka edukacyjna ma potrzeby, wynikające bezpośrednio z tworzenia przez społeczności szkolne odpowiednich warunków do nauki i wypoczynku. Jako dyrektor odpowiadam bezpośrednio za bezpieczeństwo swoich uczniów i wiem, jaka to odpowiedzialność. Potrzeby są ogromne, a wsparcie finansowe niewystarczające, dlatego od samego początku na nowym stanowisku starałem się pozyskiwać środki finansowe na potrzeby naszej placówki. Udało się zwiększyć budżet szkoły, dzięki wsparciu Wydziału Rozwoju Społecznego Miasta Gdańska. Do końca października br. braliśmy udział w projekcie „Rozwijamy kompetencje i programujemy przyszłość”. Dzięki tej współpracy otrzymaliśmy nowoczesny sprzęt do terapii metodą Tomatisa, Biofeedback, klocki Lego oraz sprzęt multimedialny, który unowocześnił naszą placówkę. Przy wsparciu rodziców i uczniów tworzymy nowe przyjazne przestrzenie. Zdaję sobie sprawę, jak wiele jest jeszcze do zrobienia, aby zapewnić optymalne warunki do nauki, rozwijania zainteresowań i pasji naszych uczniów. Bez odpowiednich ludzi i środków finansowych trudno będzie się zmieniać, zgodnie z moją koncepcją funkcjonowania ZSS nr 2 w Gdańsku.

W jaki sposób pracujecie z młodzieżą?

Na zajęciach przysposobienia do pracy realizowane są treści z następujących dziedzin:

  • gospodarstwo domowe (pranie, prasowanie, sprzątanie),
  • wytwarzanie przedmiotów dekoracyjnych i pamiątkarskich,
  • prace introligatorskie,
  • sporządzanie i wydawanie posiłków
  • zadania kurierskie i prace biurowe
  • elementy szycia ręcznego
  • prace ogrodnicze
  • prace stolarskie i remontowe
  • prace praktyczne z zastosowaniem różnych technik
  • opieka nad dzieckiem.

Czy młodzież ma szanse spełniać się w jakiś sposób i jak wyglądają jej perspektywy na przyszłość?

Każdy uczeń otaczany jest szczególną troską. Gwarantujemy indywidualne podejście do ucznia i bogatą ofertę edukacyjną umożliwiającą osiąganie sukcesów. Są to:

SZKOŁA BRANŻOWA

INTROLIGATOR 732301 Nauka trwa 3 lata. Zawód składa się z jednej kwalifikacji: Realizacja procesów introligatorskich. Zajęcia z nauki zawodu odbywają się w pracowniach warsztatowych na terenie szkoły. Uczniowie w ramach zajęć praktycznych wykonują usługi introligatorskie dla osób prywatnych i firm współpracujących takie jak:

  • oprawy czasopism i książek
  • oprawy dzienników ustaw, monitorów, akt notarialnych, arkuszy ocen
  • oprawy prac dyplomowych
  • pudełka ozdobne
  • kroniki
  • albumy
  • oraz inne usługi na potrzeby klienta indywidualnego.

Nauka kończy się egzaminem zewnętrznym i uzyskaniem dyplomu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe. Absolwent po potwierdzeniu kwalifikacji, czyli zdanym egzaminie może starać się o dyplom w zawodzie: technik procesów introligatorskich po potwierdzeniu dodatkowej kwalifikacji: Planowanie i kontrola produkcji poligraficznej oraz uzyskaniu wykształcenia średniego.

PRACOWNIK POMOCNICZY OBSŁUGI HOTELOWEJ 911205 Nauka trwa 3 lata. Zawód składa się z jednej kwalifikacji: Wykonywanie prac pomocniczych w obiektach świadczących usługi hotelarskie. Zajęcia z praktycznej nauki zawodu odbywają się pod opieką nauczycieli w hotelach: „Gdańsk”, „Novotel Gdańsk Centrum” i „Orbis Posejdon”. Uczniowie podczas zajęć praktycznych doskonalą umiejętności związane z pracami w obiektach hotelarskich:

  • gastronomii hotelowej
  • służby pięter
  • działu technicznego.

Nauka kończy się egzaminem zewnętrznym i uzyskaniem dyplomu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe.

KUCHARZ 512001 Nauka trwa 3 lata. Zawód składa się z jednej kwalifikacji: Sporządzanie potraw i napojów. Zajęcia praktyczne odbywają się na terenie szkoły oraz w zakładach pracy (stołówki pracownicze, zaplecze kuchenne Bursy Gdańskiej). Nauka kończy się egzaminem zewnętrznym i uzyskaniem dyplomu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe. Absolwent po potwierdzeniu kwalifikacji, czyli zdanym egzaminie może starać się o dyplom w zawodzie:

  • technik żywienia i usług gastronomicznych po potwierdzeniu dodatkowej kwalifikacji: Organizacja żywienia i usług gastronomicznych oraz uzyskaniu wykształcenia średniego.

Co jest wyjątkowego w państwa szkole?

W naszej szkole młodzież ma szanse poznanie różnych kultur. Uczestniczymy z wymianie międzynarodowej w ramach PNWM (Dortmund, Halle). Organizujemy wiele wycieczek zarówno krajowych, jak i zagranicznych (Bruksela, Rzym). Zgodnie z nowoczesnymi trendami jesteśmy zwolennikami edukacji plenerowej. Uczestniczymy z młodzieżą w wielu wydarzeniach organizowanych przez naszych partnerów. Rozwijamy zainteresowania i pasje, zarówno sportowe, jak i artystyczne. W naszej szkole działa UKS – sukcesy w województwie, w Polsce, a nawet w Europie. Mamy też zajęcia teatralne, na które przychodzą uczniowie i absolwenci oraz harcerstwo. Zależy nam na absolwentach, którzy odnajdą się na otwartym rynku pracy, dlatego cały czas przed nami praca nad zawodami przyszłości. Wydaje się, że szansą dla naszych uczniów jest zdobycie podwójnych kwalifikacji w ramach nauki w drugim zawodzie. Absolwenci szkoły przysposabiającej najczęściej uczestniczą w zajęciach Warsztatów Terapii Zajęciowej. Nie zawsze jednak jest to możliwe z powodu ograniczonych miejsc. Czasami czas oczekiwania to kilka do kilkunastu miesięcy.

Gdyby miały się spełnić pana marzenia związane ze szkołą, którą pan prowadzi – jakie by były?

Moim pragnieniem jest zmiana budynku szkolnego, aby wychowankowie naszej placówki mieli bezpieczne i komfortowe warunki do rozwoju na miarę swoich możliwości. Marzą mi się nowe pracownie – warsztaty przyszkolne. Chciałbym, aby w szkole była sala gimnastyczna, która umożliwi prowadzenie lekcji wychowania fizycznego w odpowiednich warunkach oraz stołówka dla naszych uczniów. Wprowadzenie nowych zawodów i zawiązanie nowych porozumień z pracodawcami. Dalsza, systematyczna zmiana wyposażenie szkolnego.

Wiem też, że marzy się Panu autobus dla szkoły – i właściwie, jak się nad tym zastanowić, to szkoła tego typu powinna posiadać szkolny autobus, albo bezpłatny dostęp do niego w razie potrzeby.

Chciałabym jeszcze udostępnić link do niezwykłego zdarzenia, w którym udało się Panu połączyć dzieci i młodzież Waszej szkoły i studentów AWFiS .

Dziękuję serdecznie za rozmowę.

Paweł Drobnik (1979), absolwent Akademii Wychowania Fizycznego i Sportu w Gdańsku. Pracownik naukowo-dydaktyczny tejże uczelni. Posiada szesnastoletnie doświadczenie pedagogiczne w pracy z dziećmi i młodzieżą w różnych typach szkół (szkolnictwo ogólnokształcące i specjalne). Trener klasy II w tenisie stołowym, instruktor w pięciu dyscyplinach sportowych. W 2010 roku uzyskał stopień nauczyciela dyplomowanego. Jako trener, realizując autorski (własny) program zdobył ze swoimi podopiecznymi w kategorii młodzika wice mistrzostwo Polski w tenisie stołowym. Prowadził również I ligowy zespół kobiet w klubie sportowym MRKS Gdańsk, z którym był związany przez wiele lat, jako zawodnik i trener dzieci i młodzieży. Posiada stopień naukowy doktora nauk o Kulturze Fizycznej uzyskany w 2013 roku w Akademii Wychowania Fizycznego i Sportu w Gdańsku. Ukończył także studia podyplomowe z zakresu Oligofrenopedagogiki ora Pedagogiki Specjalnej.. Aktualnie pracuje na stanowisku adiunkta w Katedrze Wychowania Fizycznego w AWFiS w Gdańsku, jednocześnie pełniąc funkcję Kierownika Zakładu Metodyki Wychowania Fizycznego oraz  Koordynatora ds. studentów i doktorantów niepełnosprawnych. Jest autorem i współautorem kilkunastu publikacji naukowych. Od lat współpracuje z placówkami specjalnymi Miasta Gdańska, współorganizując razem ze studentami imprezy promujące aktywność fizyczną wśród dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością. Od 2011 do 2018 roku prowadził zajęcia usprawniające w Przedszkolu nr 40 w Gdańsku dla dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych.  W  2014 roku otrzymał  „Medal Komisji Edukacji Narodowej” za działalność na rzecz Polskiej Oświaty . Od września 2016 do sierpnia 2018 roku  pełnił funkcję wicedyrektora Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr 8 w Gdańsku. Aktualnie jest dyrektorem Zespołu Szkół Specjalnych nr 2 w Gdańsku. Od kilku lat jest ekspertem Ministerstwa Edukacji Narodowej ds. awansu zawodowego nauczycieli. Paweł Drobnik ma 39 lat, od 14 lat jest żonaty, posiada dwoje dzieci.

 

 

 

Uważasz, że to ważny wpis – podziel się nim.

Polub moją stronę na FB

 

 

Reklama

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Stwórz darmową stronę albo bloga na WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑

%d blogerów lubi to: