Manuela Correia and her Microsoft Education Lessons on The Skype Plastic Cleanup Brigade

Today I have a great pleasure to present a short conversation with one of the Microsoft Innovative Educator Experts Ms Manueal Correia. Ms Manuela Correia gives Skype Lessons on a very important subject connected with protection of environment. She teaches students through Skype about dangers connected with plastic.

First of all it was wonderful adventure for me and my students to take part in your Skype Lesson.

Thank you too for the trust!

Haha. Manuela how long have you been giving Skype lessons on Microsoft Educator Community and how did it start?

It all started in August 2017 when my Nigerian friend, Oluwakemi Olurinola, asked me to talk about plastic to some of her students attending a summer camp. I had developed an eTwinning project the year before called BLASTIC. So I gathered all I’ve learned from that project, I researched a lot and came up with the “Skype Plastic Cleanup Brigade” lesson.

I think it’s being a huge success. I’ve covered more than 120 classrooms worldwide since. And I’m getting excellent reviews!

Yes, I am sure about it! It is also interesting that you are a music teacher and the Skype Lesson is about environment. How has it happened?

It was 2013 when I discovered “Skype in the Classroom” (it was an independent company back then) and saw Fabien Cousteau’s “MISSION 31” announcement. His team was looking for classrooms worldwide to connect with him via Skype while he would be living on an underwater lab for 31 days to beat his grandfather’s, Jacques-Ives Cousteau, record of 30 days.

I was working on a Comenius project at the time called “A Voyage of Sea Discovery”, so I immediately applied. After many months of ‘hard negotiations’ I was selected.

So, on 9th June 2014, my students and I had an outstanding and memorable chat with Fabien Cousteau himself. For 31 wonderful and delicious minutes he talked about his work there, made us a tour through the Aquarius, and answered our questions… It was a truly unforgettable moment for all of us! And we were the only school in Portugal to get that chance!

This may have been the trigger that ignited my interest about the ocean, I can’t be sure… Plus the fact that I live in a seaside town and I always cared about the environment, and the animals’ welfare, in particular.

Since I joined eTwinning in April 2010 I’ve developed several projects related to the sea or the water, namely “WaterRings”, “BLASTIC” or “Litter@sea”. In my classes our work focuses on the creative side of the projects’ themes. We usually create a musical piece related to the issues, we present it live and/or record it. But I also make use of the potential of Skype in the Classroom to make my students learn more about the scientific aspects of the themes. I think I’m providing them the best of both worlds by offering them a variety of virtual field trips and talks with experts.

Happy you! I saw lessons with Fabien Cousteau’s “MISSION 31” on the Internet – fantastic adventure!

One of the things I loved from your Skype lesson was the additional materials which we could use before and after the lesson. I noticed that a lot of schools from all over the world took part in it. Can you tell us about some of them?

The tools I offer are collaborative tools that I usually use in my eTwinning projects. I’m very grateful for the collaboration and feedback I’m getting from teachers all over the world. I’ve been in more than 120 classrooms across the planet so far. I’m getting more and more requests and some of the teachers are asking for another lesson for their new students. Others are asking me to connect with them again just to let me know about what they’ve been doing.

Let me give you some examples:

  • US, Texas, El Paso: 1st graders (teacher Stormy Daniels). On the first call I presented my normal lesson about plastic pollution and its impact on the environment to the kids. On the second call, those 6 year olds were discussing with me what they have planned to do. They submitted their awareness video to a competition in their town… and they won!!!
  • India, Bhandara: 12-15 year olds (teacher Farhan Khan). They joined forces with a social group to carry out several cleanup campaigns.
  • US, California, Corona: 7th graders (teacher Celia Warren). Clever talks with very enthusiastic teenagers.
  • Bosnia, Sarajevo: 7th graders (teacher AmelaBehmen-Voloder). A very concerned group of students doing a remarkable job in raising awareness.
  • Thailand, Surao Huamknoi: 8 year olds (teacher Patcharin Wongchompoo). I connected with them several times. They are reusing plastic in many different ways for different purposes.
  • Australia: many different groups. In spite of the late hours, these calls were so worthwhile!
  • Canada, Ontario: 6th graders (teacher Heather MacLean). Probably the next generation of environmentalists!

Ten pokaz slajdów wymaga włączonego JavaScript.

It’s amazing to get this wonderful feedback from the teachers I’ve contacted with! It gives me the strength that I need to carry on my quest.

Skype is a very powerful tool. I’m using it to spread the word and raise awareness. So, last summer, I created the “Litter@sea Chats”, little chats where teachers had the chance to share what they’ve done or plan on doing to help fight against this serious threat.

I also created a website – and some of the participants agreed on being part of this team of ‘warriors’ fighting against plastic pollution. I’m planning on doing more of these chats in the future. I think it’s important for teachers to understand that they are not alone on this fight. But I wish I had time to do so much more!

That is magnificient indeed! Do you think that such actions can spread knowledge and change the way of thinking of students and maybe their parents?

Definitely yes! The other day I talked to a 6th grade class from Canada. I noticed that the children were very concerned about what is happening. The next day, one of the mums told the teacher on Twitter that the family has had a long talk over dinner and that now she could no longer use plastic cutlery, plastic bags, products with microbeads and so on.

Can you tell us something about actions which you took part in with your students?

I’ve developed several projects related to this problem. We’ve participated in beach cleanups (one student even found the egg of a ray), and we’ve collected plastic waste, like plastic water bottles, in our town to then use it creatively in our musical pieces. I led a workshop for kindergarten kids and I’m doing my online awareness lessons on a weekly basis.

Is it easy to motivate students in your country to take part in eco-actions?

Not really. As in the rest of the world there are students that really care and others that don’t. But, at least, while they are working on the projects they are listening, learning, and some may even change their behavior afterwards. So we keep pushing every day to raise awareness among young people (and not so young). I believe that we need to learn and understand in order to care and protect. That’s what I’m trying to do also on social media. You may follow me on Twitter (@Litterasea1) or Facebook 

Do you want to add anything more?

Thanks for the opportunity of letting me talk about my work! Single-use plastic is poisoning all the ecosystems on Earth! And humans are also at risk! So we have to stop this nonsense, this mess we all created.

Yes, you are absolutely right! We must take steps towards eco-friendly life otherwise we and our children will have huge problems. In fact we already have them – we can observe it nowadays all over the world.

It was a great pleasure to have you on my blog and speak about such important things. Thank you Manuela I am sure we will meet with some other classes once again!


MANUELA CORREIA – a music teacher in Portugal. She began her professional career at the age of 17. She has a degree in Music Education and Piano. Throughout her career shehas  always sought for innovation, having participated in several didactics and musical pedagogy courses, both in Portugal and abroad. She has developed numerous eTwinning projects with her students and has participated in several eTwinning meetings and conferences at national and European level, having won seven national prizes and one European award. She was the coordinator of the school newspaper between 2003 and 2016. She is a MIEExpert (Microsoft Innovative Educator Expert) since 2016 and a Skype Master Teacher since 2017. In August 2017 she has created a Skype lesson – „The Skype Plastic Cleanup Brigade” – and has been in many classrooms all over the world since. She is the founder of the Facebook group „BLASTIC & Litter@sea” and a member of a local group called „Desplastic”. She is married and a mother of two.


Uważasz, że to ważny wpis – podziel się nim.

Polub moją stronę na FB

Spojrzenie neurodydaktyka dr Marka Kaczmarzyka na współczesną edukację

Dzisiaj kolejna rozmowa, tym razem ściśle związana z edukacją. Mam wielką przyjemność gościć na blogu doktora neurodydaktyki Marka Kaczmarzyka. Wykładowcy, którego wykłady nieodmiennie mnie zachwycają i rozweselają. Pytania nie dotyczą w zasadzie neurodydaktyki, a edukacji, ale przecież to bardzo bliska droga, a spojrzenie dr Marka Kaczmarzyka na sprawy edukacji jest bezcenne i niezwykle inspirujące.

Jak według Pana powinny być nauczane przedmioty, żeby uczniowie dostrzegali i rozumieli zależności między nimi?

Marzeniem dydaktyków jest budowanie kompetencji z przedmiotów pokrewnych w taki sposób, by te zdobyte na jednym z nich w naturalny sposób przenosiły się na pozostałe, a w konsekwencji przekładały się na rozumienie zależności pomiędzy nimi. Jednakże mózg ludzki funkcjonuje w taki sposób, ze informacje nieużyteczne są eliminowane. Problem w tym, że zarówno informacje jak i kompetencje mogą mieć różną wartość w różnych środowiskach. Jest tak także w szkole, kiedy uczeń funkcjonuje na różnych przedmiotach a każdy z nich ma swoją specyfikę, język, zbiór podstawowych pojęć i oczywiście nauczyciela. Jeśli więc informacje, jakie poznajemy nie tworzą czytelnych ciągów przyczynowo-skutkowych, nasz umysł je po prostu zignoruje. Jest to poważny problem, ponieważ w nauczaniu zrezygnowaliśmy z myśli syntetycznej i podkreślania tego, że nauka, a więc i przedmioty, służą do wyjaśniania tego jak funkcjonuje świat. Powinniśmy, więc wrócić do nauczania syntetycznego pozwalającego na poznanie i zrozumienie zachodzących w świecie procesów jako takich, bez ich sztucznego podziału na dziedziny poszczególnych nauk, a wtedy siłą rzeczy uczeń te zależności dostrzeże. Dotyczy to szczególnie wczesnych etapów kształcenia.

Jakiś czas temu była burzliwa dyskusja, na temat wieku, w którym dzieci powinny iść do szkoły, jak pan mógłby się do tego tematu ustosunkować?

To jest właściwie tylko część pytania.  Powinno ono brzmieć, które konkretnie dziecko i do jakiej  szkoły? To rodzic wie o dziecku najwięcej i to on powinien zdecydować (jeśli to konieczne przy wsparciu specjalistów) czy jest, czy też nie jest gotowe do pójścia do szkoły, a gotowe jest, gdy jest gotowe, a nie, gdy ma 5, 6, czy 7 lat. Rodzic powinien też mieć możliwość wyboru rodzaju szkoły. Jednorodny system, proponujący wszystkim identyczne warunki nie jest tym czego potrzebuje populacja dzieci rozwijających się zasadniczo w własny, indywidualny i niepowtarzalny sposób.

Jak pan myśli, co się dzieje z niezwykłym zapałem dzieci do poznawania „nowego” w starszym wieku i czy przyczynia się do tego szkoła?

Umysł ludzki kocha nowe bodźce, dlatego gdy dziecko idzie do szkoły to na początku wszystko jest dla niego nowe i ciekawe, a więc pobudza do aktywności poznawczej. W późniejszym wieku szkoła przestaje być czymś nowym, przestaje, zatem być również sama w sobie bodźcem takiej aktywności, zwłaszcza, gdy nie pojawiają się w niej nowe obszary do odkrywania i poznawania. Nie sądzę żeby szkoła zabijała ciekawość, po prostu, z powodu tego, że działa w sposób powtarzalny i przewidywalny, przestaje być ciekawa.

Dodatkowo, uczniowie mają różne preferencje i kompetencje, natomiast szkoła nie jest nastawiona na ich odkrywanie. Szkoła nastawiona jest na nauczanie przedmiotów, z których na koniec uczeń zostanie rozliczony.

Czy ocenianie jest bodźcem rozwijającym zdobywania wiedzy? W Szwecji zrezygnowano z ocen na wczesnym etapie nauczania, ale nauczyciele szwedzcy twierdzą, że motywacja uczniów spadła.

Niestety mamy skłonność do mieszania oceny z ocenianiem. Sama ocena nie jest informacją, czy uczeń się rozwija tylko czy jest lepszy lub gorszy od innego ucznia. Służy porównywaniu, a nie dawaniu odpowiedzi czy uczeń sobie radzi, czy nie. Nie jest komunikatem – tak robisz postępy, musisz popracować w tym obszarze, aby rozwijać się dalej.

Przy ocenach, które obecnie istnieją rodzi się raczej współzawodnictwo, a nie odpowiedź na pytanie o rzeczywisty stan wiedzy. Nie mamy odpowiedzi, dlaczego i po co wymagamy. A wymagamy od młodzieży coraz więcej i więcej, bo i wiedza jest coraz bardziej obszerna. Powoduje to silny stres i prowadzi do braku wiary w siebie i załamania u młodych ludzi. Nie wiem, czy pani wie, że w 2017 roku był najwyższy od 25 lat procent samobójstw u młodzieży, w większości spowodowany prawdopodobnie zbyt wysokimi wymaganiami wobec nich.

Z pewnością przyszedł moment na refleksję, co dziecko może nam dać i co chce nam dać.

Co pan myśli o decyzji Singapuru o zaniechaniu robienia egzaminów w szkole (tymczasowo utrzymane zostały egzaminy 12-latków i to ze względu na obawy rodziców)?

W zupełności popieram tę decyzję. Można powiedzieć, że egzaminy w tej formie, do jakiej przywykliśmy, nie mierzą kompetencji i wiedzy dzieci, a tylko kompetencję radzenia sobie ze stresem. Proszę sobie wyobrazić, ze młody człowiek zaczyna pewien etap nauczania i wie, że za 3-4 lata przyjdzie taki dzień, że o przyjmijmy godzinie 9.00 stanie do testu, który pokaże, co ono wie, czego się nauczyło, jakie zadania potrafi rozwiązać. To jest bardzo silny stres, a w takich warunkach nasz umysł pracuje mniej wydajnie niż zwykle – u jednych lepiej, u innych gorzej, co ma niebagatelny wpływ na wyniki egzaminu.

A czy w takim razie nie lepsze by były egzaminy wstępne na uczelnie, tak jak było kiedyś?

Jestem zdania, że w ogóle powinniśmy zrezygnować z egzaminów. Dlaczego nie mielibyśmy zaproponować uczniom na uczelniach czegoś w rodzaju roku zerowego, w czasie, którego mogliby zdecydować, czy to jest właśnie to, czego chcą się uczyć, czy może powinni zmienić uczelnię.

Brzmi to wspaniale i aż żałuję, że nie miałam takiej możliwości w swoim życiu. Jeszcze ostatnie pytanie, czy miałby Pan jakąś radę na polepszenie sposobu kształcenia w obliczu zmian wynikających z postępującej rewolucji technologicznej?

Abstrahując od systemu szkolnictwa, bo to zbyt obszerny temat, poprawę edukacji, jako takiej widziałbym w doskonaleniu relacji. Nauczanie budowania relacji i umiejętności nawiązywania ich również przez samych nauczycieli, jest w pewnym sensie kluczowe. Jeżeli brak jest takiej umiejętności to proces edukacji szwankuje. Co więcej najbardziej wykształcony człowiek, który ma problemy z relacjami, będzie miał trudność w wykorzystaniu swojej wiedzy w przyszłości i przekazania jej innym.

Czy chciałby Pan dodać od siebie?

Rozmawialiśmy o bardzo wielu sprawach. Edukacja to bardzo rozległy temat. Moje pomysły dotyczą zasadniczo spojrzenia na ten proces z perspektywy naszych biologicznych, ewolucyjnych korzeni. To specyficzny punkt widzenia, który może być, według mnie, źródłem inspiracji i interpretacji zjawisk z jakimi zderzamy się w dzisiejszej szkole. Nie uważam jednak tego punktu widzenia za lepszy czy gorszy od innych. Daleki jestem od pouczania kogokolwiek. Zmiana punktu widzenia nie zmienia rzeczywistości, może jednak czasem pozwolić zobaczyć nieco więcej.

Dziękuję serdecznie za bardzo ciekawą rozmowę.

You Tube Nauczyciel przyjazny mózgowi
zdjęcie z: Youtube „Nauczyciel przyjazny mózgowi”


Marek Kaczmarzyk – biolog, neurodydaktyk i memetyk. Autor podręczników i programów szkolnych. Doktorat z zakresu chronobiologii obronił w 1998 na Uniwersytecie Śląskim. Od roku 2000 kierownik Pracowni Dydaktyki Biologii (Wydział Biologii i Ochrony Środowiska, Uniwersytet Śląski). Od 2012 prowadzi Uniwersyteckie Towarzystwo Naukowe – Wszechnica Śląska, działające w ramach Centrum Kształcenia Ustawicznego UŚ. Propagator dydaktyki ewolucyjnej, dziedziny zajmującej się wyodrębnieniem, rozpoznaniem i praktycznym wykorzystaniem wpływu mechanizmów ewolucyjnych (zarówno ewolucji biologicznej, jak i kulturowej) na procesy uczenia się i nauczania.

Inicjator i główny organizator (obok Janiny Sabat i Krzysztofa Chyżaka) Międzynarodowego Sympozjum Naukowego Neurodydaktyki odbywającego się od 2015 roku rokrocznie na Wydziale Biologii i Ochrony Środowiska Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach.

Właściciel firmy szkoleniowej „Neurodydaktyka doktora Kaczmarzyka”

W wolnych chwilach autor powieści z gatunku fantastyki.




Uważasz, że to ważny wpis – podziel się nim.

Polub moją stronę na FB



Blog na Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑